ENCOD BULLETIN OVER HET DRUGBELEID IN EUROPA

SEPTEMBER 2015

DE STAND VAN ZAKEN IN DE STATES

Vooraf wil ik graag opmerken dat ENCOD een organisatie is die streeft naar de legalisatie van alle drugs. Omdat mijn onderzoekswerk zich vooral beperkt tot het cannabis- en hennepveld (vaak letterlijk), zal ik het ook in deze nieuwsbrief enkel daar over hebben.

Ik schrijf dit bulletin vanuit jullie drugbeleidstoekomst. In de VS geniet meer dan de helft van de bevolking ten minste van legale medicinale cannabis en de zaken evolueren snel. Omdat ENCOD vroeg naar de huidige stand van zaken van het VS-cannabis/hennepbeleid, besloot ik om dicht bij huis te beginnen. Afgelopen jaar kwamen 3 met elkaar verbonden gebeurtenissen onder de aandacht in mijn thuisstaat New Mexico.

1. Ons politiek verdeeld staatsparlement verenigde zich om hennep te legaliseren (dit is al legaal op federaal niveau). Deze hennepkweekwet gaf onze boeren, dikwijls gevangen in een door massa’s water en pesticiden vergiftigde monocultuur, de kans om mee te surfen op de eerste golf van de terugkeer van hennep. Mijn staat had een wettekst goedgekeurd waaraan ik nog gewerkt had! God zegene de democratie. Er dook wel een klein probleempje op: op een ochtend in april ontdekten we dat onze gouverneur zijn veto had uitgesproken over onze wettekst.

Tot mijn grote schande moet ik vaststellen dat ik woon in een staat die dreigt achter te blijven in de Noord-Amerikaanse race naar het volledige potentieel van de hennepplant. Dat potentieel – inclusief de droogte-resistentie en de hoge marktprijs – verklaart waarom beide grote partijen en de boerenbond in onze staat vierkant achter onze hennepwet stonden. Er was nauwelijks sprake van enige oppositie.

Na jaren het politieke steekspel gevolgd te hebben, wordt ik niet meer zo snel opgewonden over politieke kuiperijen, maar dit onredelijk veto had rechtstreeks gevolgen voor mijn familie: met de federale en staatswetgeving naast elkaar zouden wij duizenden CO-kilometers uit ons mensen- (en geiten-) dieet kunnen schrappen dit jaar. Zoals de meeste lezers van deze nieuwsbrief wel zullen weten is hennepzaadolie een supervoedzaam voedingssupplement. De importkosten lopen nogal op als je gezin zowat de helft van het wereldaanbod van deze olie verorbert.

Op het ogenblik dat de gouverneur van New Mexico zijn veto uitsprak, hadden 24 (vandaag al 26) Amerikaanse staten de hennepkweek al gelegaliseerd waardoor hun boeren ongegeneerd mee kunnen met de nieuwe economische groeipercentages van 2 cijfers.

2. De inwoners van de 2 grootste gemeenten van New Mexico stemden overtuigd om alle soorten cannabis te legaliseren in een niet-bindende stemronde. Hoewel we een medische cannabis staat zijn, hebben we geen staatsdekkende referenda zoals de gelukkige inwoners van staten zoals Colorado en Oregon in de eerste legaliseringsgolf. Dus moeten we, nog eventjes, een wetgevende macht tolereren die kiest voor de verkeerde kant bij deze historische omwenteling. Onze niet-progressieve buur, Arizona, gaat al met grote zekerheid naar volledige legalisatie in 2016. Arizonanen hebben dus wel degelijk ook een endo-cannabinoïdensysteem.

En 3. Ons regenseizoen is verleden maand op tijd begonnen. Bewoners van de Atlantische kust hebben misschien de collectieve zucht gehoord van heel Zuid New-Mexico toen het vocht terugkeerde in elke cel en de kolibri’s aan de daturabloesem. Tijdens het regenseizoen, dat extatische en gezegende jaargetijde hier in de hoge woestijn (juli en augustus), ontvangen we normaal negentig percent van onze jaarlijkse neerslag.

Het wordt stilaan een zeldzaamheid dat het regenseizoen op tijd begint, of zelfs dát het begint. Behalve natuurlijk in de jaren met bijbelse overstromingen. In mijn vak, duurzaamheidsjournalistiek, hangt de toestand van de planeet samen met de terugkeer van cannabis. Mijn laatste onderzoek gaat over of en hoe ver doorgedreven hennepkweek kan bijdragen aan het milderen van de effecten van de klimaatsverandering.

Wij, mensen die zich inzetten voor de terugkeer van cannabis, vertegenwoordigen de frontlinie van een nieuwe economie en omdat de steun voor deze zaak wereldwijd blijft groeien, kunnen wij de ethische regels voor het tijdperk van drugvrede maken, verkondigen en toepassen.

We weten dat het mensondersteunend potentieel van cannabis enkel volledig tot zijn recht zal komen met duurzame landbouw. Het aandringen op kleinschalige biologische kweekmethodes in de opkomende cannabisindustrie ligt dan ook voor de hand.

De industrie die ik steun kweekt in openlucht als mogelijk (de zon is gratis), aangevuld met verduisterbare serres op volle grond. Superzuinige LED-verlichtingstechnologie – als aanvulling van natuurlijk licht in de winter en bij bewolking – wordt efficiënter met sprongen en stoten. Het is niet onmogelijk in ons klimaat: vrienden in Colorado rollen de volledige tuin in de openlucht voor een paar uur goddelijke zonnestralen in het hartje van de Rocky Mountain winter.

Een langdurige drugsvrede houdt volgens mij stand dankzij een open geest en het besef dat de cannabiswereld snel evolueert. En wij zitten aan het stuur van deze evolutie like. Ik ben ervan overtuigd dat toekomstige marktmodellen die streven naar eerlijke afspraken tussen alle partijen (boer/producent, moeder aarde, de gebruiker, de ondernemer, de investeerder, het lid van de coöperatieve, …) uiteindelijk zullen overwinnen in de echte wereld. Dus niet alleen op de markt, maar ook door een gezonder dieet, schonere energie, herstelde bodem en betere waterkwaliteit. Misschien zelfs een gestabiliseerd klimaat.

Voorwaarde is dat wij onze eigen leefgemeenschappen voorlichten over het belang van de herstellende terugkeer van cannabis. Terwijl ik preek voor duurzame cannabiskweek, begrijp ik ook dat het verbod de verborgen tuinen noodzakelijk maakt. Mijn dankbaarheid gaat dan ook uit naar de dappere kwekers die in de duistere dagen van het verbod risico’s namen om de beschikbaarheid op peil te houden.

Die dagen zijn gelukkig geteld. Daarom stel ik voor dat we ons voorbereiden op de tijd die hierna komt. De bron voor dit vertrouwen in een goede afloop zijn de opiniepeilingen. Vandaag is cannabis volledig legaal in 4 (voorlopig) VS-staten en het District Columbia (DC), waar cannabis gesteund werd door 65% van de kiezers. Nationaal steunt 58% van de Amerikanen de volledige legalisatie van cannabis. Bij elke nationale opiniepeiling stijgt dat percentage, zelfs bij oudere kiezers en conservatieven. Zij hebben ook een endo-cannabinoïdesysteem.

Vorige maand stemden meer dan honderd republikeinse en honderd democratische congresleden voor een verbod op federale inmenging in de lokale staatswetgeving over hennep. Daarmee is dat onze meest partijgrens-overschrijdende beleidskwestie. En het is een belangrijke kwestie zoals blijkt uit het editoriale opiniestuk in de New York Times waarin gesteld wordt dat de federale beweging naar legalisering niet snel genoeg vooruit gaat.

Zelfs conservatieve staten zoals Texas en Virginia zouden kunnen aansluiten bij het peloton staten dat naar legalisatie gaat in 2016. De enige vraag blijft nog: “wanneer komt de grote doorbraak op federaal niveau?”. Als het VS-congres cannabis volledig uit de Controlled Substances Act (CSA, de Amerikaanse drugwet) schrapt als het terug samenkomt in september, zou een groot deel van de bevolking eens de schouders ophalen.

Weinigen geloven dat onze huidige president een progressief beleidsplan zou tegenhouden met zijn veto. Maar miljoenen kiezers kijken al naar mogelijke opvolgersmet aandacht voor hun cannabisinzichten en -prioriteiten in geval de zaak federaal nog niet beklonken is tegen 2016. Ik vermoed dat cannabis binnen 3 jaar (tegen 2018) zal verdwijnen uit de CSA en de staten zelf de toelating krijgen om cannabis te reguleren zoals bier.

Hier wil ik even de kiezers bedanken in de staten die legaliseerden voor het hip werd. Van deze fantastische doorgedreven en door burgers gedragen lokale legalisaties, zijn diegenen die thuiskweek expliciet toelaten de mooiste: Oregon is een prachtig voorbeeld,.

Het is spannend om te zien hoe elke legalisatiegolf wordt gevolgd door betere burgerinitiatieven (en staatswetgeving), omdat meer en meer Amerikanen het succes met eigen ogen zien (in belastingsinkomsten en verbetering van de openbare veiligheid) van de vroege legalisatiepogingen in de echte wereld. De tijd is rijp.

Behalve de eigenlijke formulering van de legalisering, verwacht ik van een referendumvraag of een wetsvoorstel dat ze toelaten dat iedereen thuis mag kweken en pas dan zal het cannabisverbod voorbij zijn. Fantasieën over het patenteren van een kruid zijn gewoon absurd.

Aan de commerciële kant, moet kleinschalige kweek beschermd worden met belastingsaftrek voor wie duurzaam kweekt. Deze “ambachtelijke” sector, die in de cannabiswereld volgens Michael Pollan bestaat uit “de beste boeren van mijn generatie”, was in 2010 acht miljard dollar per jaar waard voor de onafhankelijke bierbrouwers.

Als je dat allemaal in een wetgevend initiatief steekt, misschien nog ietsje beter als Oregon’s sympathieke half pond bezitsclausule en 4 plantengrens, zullen we de drugvrede verzilveren in een duurzaam en eerlijk kader. Overgebracht naar Europese omstandigheden geldt deze ethiek eveneens, of je jezelf nu social club noemt, een ondernemersinitiatief een collectieve zelfhulpgroep (of zelfs een niet-commerciële of educatieve instelling). De naam vind ik niet zo belangrijk, als er maar in de praktijk volgens dezelfde ethiek gewerkt wordt.

De federale bureaucratie is vandaag al geen hinderpaal meer in de VS. Bij wijze van persoonlijk voorbeeld: een project in Kentucky waar ik mee werkte kreeg een federale vergunning om afgelopen lente hennep te kweken (met waardevolle steun vanuit het departement landbouw). Toen de vergunning aangepast moest worden, fikste de DEA dat binnen 72 uur. Vroeger was dat 77 … jaar.

Zelfs Katie Couric, mogelijk ons bekendste nieuwsanker, probeert al een tijdje aan elke Amerikaans huisvrouw uit te leggen waarom de terugkeer van ganja (haar woordkeuze) een goede zaak is.

Met of zonder officiële hulp groeit de hennepindustrie met 24% per jaar en er wordt gezaaid van zee tot blinkende zee in het hart van Amerika. De Californische medicinale cannabisindustrie betaalt elk jaar honderd miljoen dollar belastingen op de verkoop. Hierin zal de cynicus allicht zijn favoriete verklaring halen voor het einde van het verbod, maar daar heb ik geen probleem mee.

Tijdens de Too High to Fail European tour, door 5 Europese landen in 2013, zetten zelfs enkele gastheren vraagtekens bij mijn “we hebben al gewonnen”-boodschap die ik meebracht van over het water als ware het een exotische specerij. Nauwelijks twee jaar later hoop ik dat iedereen inziet dat het einde in zicht is. Net op tijd.

Terwijl ik toegeef aan de doordringende roep tot geitenmelken (zie hieronder voor de laatste nieuwkomers op de Funky Butte Ranch: Feist en Mork), bid ik dat het regenseizoen nog minstens een jaar blijft doorbreken. Ook hoop ik dat we dit jaar ook aandacht zullen besteden aan de vraag hoe we het best de overgavevoorwaarden aan onze tegenstanders verpakken zodat we de geschiedenis ingaan als vriendelijk, effectief en regeneratief.

Door Doug Fine

ENCOD zal deelnemen aan de Expogrow, Irun tussen 11 en 13 september.

De Algemene Vergadering 2015 wordt georganiseerd op 25, 26 en 27 september 2015 in Amsterdam, Nederland. Op deze vergadering wordt een nieuw bestuur verkozen. Elk ENCOD-lid dat zich kandidaat wil stellen, gelieve contact op te nemen met het secretariaat. Voor meer informatie over deelname aan het bestuur: zie hier