HET ENCOD BULLETIN OVER DRUGBELEID
NR. 93 NOVEMBER 2012
MEDICINALE CANNABIS IN ITALIË
De Europese Unie ziet het behoud van de gezondheid van haar burgers als één van haar belangrijkste streefdoelen. Na jarenlang activisme door groepen patiënten en beroepsmensen hebben sommige Europese lidstaten gedeeltelijk de wettelijke bevoorrading met medicinale cannabis en cannabinoïden goedgekeurd. Dit is het geval voor Duitsland, Finland, Oostenrijk, Zwitserland, Nederland, Spanje en Italië. Maar de theoretisch wettelijke weg naar medicinale cannabis, is moeilijk en voor de meeste mensen onbereikbaar.
Medicinale cannabis vinden in Italië is moeilijk, niet alleen vanwege de beperkende wetten maar ook door culturele en politieke hindernissen, om van de kosten nog te zwijgen. Italiaanse dokters zijn van mening dat de patiënt eerst alle andere medicijnen moet proberen voor cannabis voorgeschreven kan worden als behandeling. Sommige instellingen en professionals helpen alleen maar terminale patiënten. Voor veel patiënten komt dit cynisch en onmenselijk standpunt neer op martelpraktijken.
Medische professionals proberen werk in de zogenaamd meer controversiële geneeskunde te vermijden. Een goed voorbeeld van deze houding is de procedure voor abortus in de Italiaanse openbare ziekenhuizen. Hoewel de procedure volledig legaal is, werd het heel moeilijk en zelfs zo goed als onmogelijk om deze procedure uit te voeren in sommige regio’s.
In Italië beroept met zich op de beste regeling voor medicinale cannabis die niettemin ook onderworpen zijn aan één van de ergste drugwetten in Europa. Het bezit van een halve gram THC of de kweek van een paar planten kan gestraft worden met 6 tot 20 jaar gevangenis. Twee opeenvolgende rechtse regeringen verklaarden de oorlog aan de cannabisgebruikers, een beleid dat nu de oorzaak is van 75% van de criminele vervolgingen. Een gevolg hiervan is dat 40% van de gevangenisbevolking opgesloten zit door de beruchte Fini-Giovanardi drugwet.
Het recht op een goede gezondheid is verankerd in artikel 32 van de Grondwet en het principe is bevestigd voor cannabis door het Decreet van mevr. Livia Turco van 18/04/2007. Dit decreet deelt THC in bij de therapeutisch belangrijke stoffen geschikt om te worden voorgeschreven waardoor apothekers bereidingen kunnen verkopen, maar ook cannabisbereidingen van buiten Italië kunnen importeren.
Maar de richtlijnen werden over het algemeen niet gevolgd en veel problemen om aan een voorschrift te geraken blijven bestaan. Het grootste deel van de politici, de publieke opinie en een groot deel van de cannabisgebruikers denkt nog altijd dat medicinale cannabis illegaal is. Zelfs artsen negeren dikwijls dat de favoriete geïmporteerde medicinale cannabinoïden niet meer zijn dan gewone cannabisbloemetjes.
Minister van Volksgezondheid Andrea Riccardi wil de discussie voeren met een normaal verkozen regering, maar ondertussen blijft de leiding van zijn Antidrug Afdeling de voorbijgestreefde weg volgen door recent nog een ideologisch geïnspireerd antidrug manifest te publiceren, onderschreven door verschillende medische directeuren waarin gewaarschuwd wordt voor de gevaren van illegale cannabis. De publicatie lijkt een waarschuwing voor de professionele collega’s die zich niet bewust zijn van de legale status van medicinale cannabis.
In theorie is het mogelijk om op de Italiaans legale markt elke cannabinoïde te krijgen die legaal geproduceerd wordt op deze planeet. Zelfs niet in Italië geproduceerde synthetische en natuurlijke producten en ook gedroogde vrouwelijke bloemen met een vooraf onderzochte samenstelling aan actieve stoffen zouden beschikbaar moeten zijn.
De kosten voor cannabisproducten kunnen terugbetaald worden door de Nationale Gezondheidsdienst als zij voorgeschreven werden door een ziekenhuisarts en als de budgettaire afspraken van de instelling het gebruik op ziekenhuisniveau toelaten. De ziekenhuisarts beslist volledig autonoom voor welke ziektebeelden en symptomen een patiënt cannabis kan worden voorgeschreven.
Het eigenlijke gebruiken kan 3 à 4 dagen na de aanvraag als het gaat om apothekersbereidingen, voor geïmporteerde producten moet je 2 à 3 maanden geduld oefenen. Op dit punt in de procedure kan de apotheker het medicijn rechtstreeks aan de arts of zelfs de patiënt afleveren, nadat de betaling van de groothandelsprijs afgesproken met de producent is vereffend. De patiënt betaald heel wat minder dan de apothekersprijs in het producerende land. Bovenop de kosten aan de producent rekent de Italiaanse gezondheidsdienst geen extra kosten meer. In Duitsland bijvoorbeeld kan geïmporteerde cannabis heel wat duurder zijn dan in een apotheek van het producerende land, maar in Italië is dat dus niet het geval.
Helaas is het voor de meeste in aanmerking komende patiënten moeilijk om de procedure om medicinale cannabis te verkrijgen te doorgronden. Er bestaan organisaties zoals PIC, ‘ongeduldige patiënten die cannabis gebruiken’, maar hun structuur is eerder beperkt en kan de meeste mensen die hulp nodig hebben om door de ingewikkelde bureaucratische procedure te worstelen, niet bereiken.
Het is dus tenminste mogelijk om medicinale cannabis te importeren die nog steeds minder kost dan in de apotheek in het productieland, hoewel de importprocedure veel te wensen over laat en er niet snel een volwaardige Italiaanse cannabisproductie zal komen. Zou het dan niet beter zijn om gewoon goedkope medicinale cannabis te blijven importeren? Kunnen we de wetgeving laten zoals ze is en ons concentreren op de tegenzin van de medische dienstverleners om oplossingen met cannabis te overwegen en aan te bieden?
Een lid van PIC antwoordde hierop: “Theoretisch gezien, vanuit het standpunt van toegankelijkheid, zou het inderdaad goed zijn als de wetgeving bleef zoals ze was, waarbij alle mogelijke therapeutische toepassingen mogelijk blijven op nationaal niveau, maar alleen als artsen deze medicijnen en bereidingen echt zouden voorschrijven en ziekenhuizen de toepassing van de geldende regelgeving niet proberen te dwarsbomen. Dit is helaas nog niet het geval en daarom is het noodzakelijk om ondubbelzinnig in een bijkomende wet, die niet nodig zou zijn als alles zou functioneren zoals het al afgesproken was, vast te leggen hoe dit moet veranderen. Het is noodzakelijk de decennialange anti-cannabiscampagnes te compenseren, omdat deze onbewust burgers en beroepsmedici beïnvloedden, voor we cannabis kunnen normaliseren tot een cultureel aanvaard niveau voor het medicinale gebruik van cannabis en zijn derivaten.”
Maar het is niet vanzelfsprekend om de houding van artsen te veranderen. Niemand kan hen opdragen, zelfs niet bij wet, wat zij aan welke patiënt moeten voorschrijven als zij dat niet willen. Velen staan wantrouwig tegenover het klinische wetenschappelijke bewijs en de therapeutische voorkeuren van hun patiënten. Artsen krijgen het grootste deel van hun informatie over medicijnen van farmaceutische vertegenwoordigers die altijd wel een medicijn willen promoten, maar cannabis heeft geen commerciële vertegenwoordiger. Men zou kunnen stellen dat cannabis sneller voorgeschreven zou worden als er ook voor cannabis via het kanaal van de commerciële vertegenwoordiger zou worden gewerkt.
Wat zijn de perspectieven van het recht om cannabis te gebruiken voor Italiaanse patiënten?
Als politici en artsen behandelingen met medicinale cannabisderivaten voor zieken die een therapeutisch voordeel ervaren of kunnen ervaren, blijven blokkeren door hun vooroordelen en de willekeurige uitsluiting van volledige patiëntencategorieën, zal het probleem blijven bestaan. Van een patiënt die misschien zelf persoonlijk ervaren heeft hoe efficiënt cannabis inwerkt op de symptomen, de algemene gezondheid en de levenskwaliteit, kan je niet verwachten dat hij of zij rustig gaat wachten tot de politiek en de onderzoekers tot een besluit komen. Hij of zij kan de eigen voorziening van kwalitatief en voldoende medicijnen enkel verzekeren door een grondige organisatie, als mogelijk in groepsverband, zoals elke burgervereniging zich mag organiseren.
Door Enrico Fletzer
Verslag van het ENCOD Secretariaat
In oktober verdeelden we flyers voor de Cannabis Social Club campagne in het Sloveens en Italiaans, naast de bestaande flyers in het Engels, Frans en Duits.
Ter gelegenheid van de Conferentie over het gebruik van cannabis als medicijn in het Europese Parlement op 19 oktober, verspreidden we een persbericht.
We stuurden ook een brief voor dringende noodsteun aan schadebeperkende maatregelen in de volgende EU drug strategie naar de bevoegde Europese autoriteiten. Elk lid kan deze brief kopiëren om contact te maken met de autoriteiten in zijn/haar land.
Het Stuurcomité vergaderde 3 keer via Skype. Het keurde o.a. een gedragscode voor ENCOD vertegenwoordigers bij het Burgerforum goed, Met deze richtlijnen als leidraad nam Fredrick Pollack deel aan de kerngroepvergadering van het Burgerforum op 22 oktober. In de volgende dagen volgt een volledig verslag over deze vergadering.
De volgende maand zal ENCOD deelnemen aan de conferentie over Cannabis Social Clubs in Slovenië aan de universiteit van Ljubljana op 8 november en aan het Cannafest in Praag van 9 tot 11 november.
Geen ENCOD-lid heeft tot op vandaag een aanvraag gedaan voor steun uit het ENCOD-fonds voor kleine projecten – zaden voor drugvrede.
