Re-Creatief met drugs

Stichting M.A.M.A organiseert ism Crea Studium Generale een viertal avonden over re-creatief drugsgebruik.

Studium Generale van Crea Universiteit van Amsterdam: 26 november, 3, 10 en 17 december

In dit programma krijg je een kijkje in de vaak wondere wereld van de stimulerende en verdovende middelen en leer je iets over het traditionele en culturele gebruik van drugs. We staan ook stil bij de betekenis van de roes voor de mens. Vergroot je kennis over (on)gebruikelijke drugs en haar effecten en maak kennis over opmerkelijke manieren van gebruik. Wat is de werking van een bepaalde drug en welke gevolgen kan dit hebben voor de gebruiker?

Source: Psychiatry Source

Date: November 16 2007

Cannabis and smoking gene links to schizophrenia unfounded

Berne Stalenkrantz the chairman of The Swedish Drug Users Union->http://www.svenskabrukarforeningen.com] (SDUU) and Damon Barett, Human Rights Analyst at IHRA have made a joint submission to the UN Committee on Economic, Social and Cultural Rights. The Committee is currently reviewing Sweden’s compliance with its human rights obligations under the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights. See attached [document.

RAT TRAP

source: http://www.walrusmagazine.com, 15 november 2007

Why Canada’s Drug Policy Won’t Check Addiction.

“Canada’s anti-drug strategy a failure, study suggests,” read the headline of a brief cbc story that circulated through a handful of news outlets before dying out early this year. The British Columbia Centre for Excellence in hiv/aids had just published a paper revealing that almost three-quarters of the $368 million allocated to Canada’s Drug Strategy in 2004 2005 was spent on enforcement initiatives aimed at staunching the supply of drugs. The authors pointed out that despite this war on drugs, the rate of consumption was higher than ever: in 2002, 45 percent of Canadians reported having used illicit drugs in their lives, up from 28.5 percent in 1994.

The study advocated that money be directed toward cost-effective, evidence-based prevention, treatment, and harm-reduction programs — the other three pillars of Canada’s drug policy. But to Bruce Alexander, a psychologist who recently retired after thirty-five years at Simon Fraser University in British Columbia, the policy debate is just a distraction. “There’s no drug policy that will have much effect on addiction,” he says from his home in Vancouver. “I think that’s one of our diversions: ‘If we could just get the drug policy right, we’d solve our addiction problem.’ I don’t think that would touch it. The only way we’ll ever touch the problem of addiction is by developing and fostering viable culture.”

Alexander has been delivering this message since the late 1970s, when he ran a series of elegant experiments he calls Rat Park, which led him to conclude that drugs — even such hard drugs as heroin and cocaine — do not cause addiction; the user’s environment does. It was a stunning result, one that should have had a seismic effect on drug policy. But, like the report on Canada’s failed drug strategy, Alexander’s research was largely ignored.

When Richard Nixon launched the War on Drugs in the early 1970s, it was generally believed, as it is today, that drugs cause addiction as surely as lightning causes thunder. At that time, Bruce Alexander was counselling addicts in Vancouver’s infamous Downtown Eastside, and he wasn’t so sure. “Junkies say things like ‘I can go through the withdrawal, and I can stop, but I don’t want to stop,'” Alexander says. “We’re not supposed to believe it; we’re supposed to say they’re denying that they’re in the grip of this drug, but they’re not, really. I believed them.”

His suspicions carried little weight in the classroom, however, where students were armed with a powerful trump card: the famous Skinner box experiments of the 1950s and ’60s. A Skinner box is a cage equipped to condition an animal’s behaviour through reward or punishment. In a typical drug test, a surgically implanted catheter is hooked up to a drug supply that the animal self-administers by pressing a lever. Hundreds of trials showed that lab animals readily became slaves to such drugs as heroin, cocaine, and amphetamines. “They were said to prove that these kinds of dope are irresistible, and that’s it, that’s the end of the addiction story right there,” Alexander says. After one particularly fruitless seminar in 1976, he decided to run his own tests.

The problem with the Skinner box experiments, Alexander and his co-researchers suspected, was the box itself. To test that hypothesis, Alexander built an Eden for rats. Rat Park was a plywood enclosure the size of 200 standard cages. There were cedar shavings, boxes, tin cans for hiding and nesting, poles for climbing, and plenty of food. Most important, because rats live in colonies, Rat Park housed sixteen to twenty animals of both sexes.

Rats in Rat Park and control animals in standard laboratory cages had access to two water bottles, one filled with plain water and the other with morphine-laced water. The denizens of Rat Park overwhelmingly preferred plain water to morphine (the test produced statistical confidence levels of over 99.9 percent). Even when Alexander tried to seduce his rats by sweetening the morphine, the ones in Rat Park drank far less than the ones in cages. Only when he added naloxone, which eliminates morphine’s narcotic effects, did the rats in Rat Park start drinking from the water-sugar-morphine bottle. They wanted the sweet water, but not if it made them high.

In a variation he calls “Kicking the Habit,” Alexander gave rats in both environments nothing but morphine-laced water for fifty-seven days, until they were physically dependent on the drug. But as soon as they had a choice between plain water and morphine, the animals in Rat Park switched to plain water more often than the caged rats did, voluntarily putting themselves through the discomfort of withdrawal to do so.

Rat Park showed that a rat’s environment, not the availability of drugs, leads to dependence. In a normal setting, a narcotic is an impediment to what rats typically do: fight, play, forage, mate. But a caged rat can’t do those things. It’s no surprise that a distressed animal with access to narcotics would use them to seek relief.

Rat Park overtrumped the Skinner box trump card. “You could no longer say with a straight face that rats find certain drugs irresistible,” Alexander says. He was disappointed, then, when, his work was rejected by both Science and Nature, two of the world’s most prestigious scientific journals (even though both reject over 90 percent of submissions). Peer reviewers didn’t fault the methodology; their objection, recalled study co-author Barry Beyerstein, amounted to “I can’t put my finger on what’s wrong, but I know it’s got to be wrong.” Ultimately, the Rat Park papers were published in reputable psychopharmacology journals, “but not ones that reached the public,” Alexander says.

Then, three years into the project, the university’s seed money dried up. Alexander didn’t bother applying for external grants. The near-hysteria about the addictiveness of drugs at that time (“It’s so good, don’t even try it once”) meant funding was reserved for scientists looking for neurochemical, not social, causes and medical, not social, cures. “Our system of science is of course objective on certain levels, it genuinely is, but on the funding level it is highly ideologically directed,” Alexander says. He shut down Rat Park.

“I’m glad they took away my rats,” Alexander says now, his tone never rising above bemusement. “A hundred years from now, people are going to look back on the addiction science of the beginning of the twenty-first century, and they’re going to see that nine-tenths of it was done on rats, and they’re just going to laugh and laugh.”

It’s not what you’d expect to hear from the father of Rat Park. But Alexander’s experiment tells us about rat behaviour, not human behaviour. That’s why he’s spent the past two decades looking for evidence that drug-induced addiction in humans is also a myth.

Unable to secure funding, Alexander conducted most of his research in the library, where he gathered a mountain of evidence. A survey of Ontario households in 1987, for example, suggested that 95 percent of those who had ever tried cocaine were using it less than once a month. A 1990 survey conducted in the US found that crack cocaine, “the most addictive drug on earth,” was addicting only one user in a hundred. “Naturally, because scholars are scrupulous, I’ve had to try it [morphine] myself,” Alexander says. “It’s no big deal. You’re visibly lightened of pain and anxiety, and that’s mildly pleasant.” But he didn’t experience any urge to try it again. “I just wasn’t interested, and that’s the typical response.”

Then there are the thousands of American soldiers who became heroin addicts during the Vietnam War. In an unrivalled demonstration of the effect of setting, a 1975 survey found that 88 percent of them simply stopped using the drug when they left the war zone. Their experience has been recreated by millions of hospital patients who have received (and become physically dependent on) morphine for severe pain. If opioids are all they’re reputed to be, this practice should have produced legions of addicts. Instead, as researchers have discovered, once patients are no longer in physical distress, they can’t wait to quit the drug, go through the withdrawal period, and get on with their lives. It’s Rat Park’s “Kicking the Habit” experiment carried out on humans, with the same result.

Convincing as these studies are, they remain the outliers of addiction research, which now more than ever endorses neurochemical models, thanks to exquisite new machines that decode genomes and map working brains. “There’s a mainstream that has all the money, sponsored primarily by the American government,” Alexander says. “Those researchers truly believe that they’re dealing with a brain disease, and that they will discover the pill that will solve the problem.”

But if biology alone explained addiction, rates wouldn’t change. A certain fraction of any population would fall predictably into the jaws of addiction, as predestined by flaws in their molecules. Instead, Alexander’s research reveals that addiction rates are low when societies are stable, and they rise at times of social disruption. “The extreme case is the aboriginal people,” he says. “You don’t have anything identifiable as addiction until you screw up their culture, and then alcoholism becomes a major problem. In extreme cases, addiction rates can go from zero to close to 100 percent.”

Such spikes suggest that environment is a stronger determinant of addiction than chemistry. As Alexander puts it, if you put a carton of eggs under a hydraulic press, it’s true some of the eggs will crack before others, but the problem isn’t the eggs. It’s the press.

The years since Rat Park have turned Bruce Alexander into an activist. He’s written books and papers, delivered speeches, and testified before the 2001 2002 Senate Special Committee on Illegal Drugs (which produced a single report recommending the decriminalization of certain aspects of medical marijuana production and use). His message — that the core values of Western life have created an environment of rootlessness and spiritual poverty that leads more and more of us to addiction — is Rat Park writ large. And by addiction, Alexander means a great deal more than illegal drugs. There are the legal drugs, alcohol and tobacco, of course. Then there’s gambling, work, shopping, the Internet, and anorexia (“addiction to starvation,” as Alexander puts it). Research is showing that as far as the brain is concerned, these activities are drugs, too, raising levels of the neurotransmitter dopamine, just like alcohol, heroin, and almost every other addictive substance we know. In this broad — but not loose — sense of the word, addiction is not the preserve of a coterie of social outcasts, but rather the general condition of Western society.

Naturally, these indictments have not for the most part been warmly received, but Alexander is used to that. For years, he’s worked outside the mainstream, without funding, in the face of professional ridicule. The resistance, he says, is based on a pervasive “temperance mentality” that has made drugs — first alcohol, then opium, morphine, cocaine, heroin, and marijuana — the scapegoat for society’s ills for centuries. “We’re bathed in this propaganda from childhood, and it’s totally persuasive,” he says. “It’s so much easier to believe that the drug takes people away than that the very civilization we live in is making life miserable for everybody.”

RATTENVAL

bron: http://www.walrusmagazine.com, 15 november 2007

Waarom het Canadese drugbeleid verslaving niet controleert.

“Studie suggereert dat Canada’s anti-drug strategie faalt” stond er als titel boven een kort cbc verhaal dat op enkele nieuwsredacties circuleerde vooraleer al snel weer te verdwijnen eerder dit jaar. Het British Columbia Centre for Excellence in hiv/aids heeft net een publicatie uitgegeven waarin onthuld wordt dat bijna ¾ van de $368 miljoen dollar toegewezen aan Canada’s drugstrategie in 2004-2005 uitgegeven werd aan politionele initiatieven die de drugaanvoer aanpakken. De auteurs wezen erop dat ondanks deze oorlog tegen drugs, het gebruikersaantal groter is dan ooit: in 2002 verklaarde 45% van de Canadezen dat ze ooit in hun leven illegale drugs hadden gebruikt, terwijl dit in 1994 nog 28,5% was.

De studie stelde voor omgeldmiddelen rechtstreeks te besteden aan kost-effectieve preventie, behandeling en schadebeperkingsprogramma’s, de drie andere zuilen van het Canadese drugbeleid waarvan bewezen is dat ze werken. Maar voor Bruce Alexander, een psycholoog die onlangs op pensioen ging na 35 jaar lesgeven aan de Simon Fraser Universiteit van Brits Columbia, is het beleiddebat alleen maar een afleiding. “Er is geen enkel drugbeleid dat veel effect zal hebben op verslaving,” vertelt hij in zijn huis in Vancouver. “Dat lijkt me één van onze stokpaardjes: ‘Als we dat drugbeleid toch maar goed zouden krijgen, dan was ons verslavingsprobleem opgelost’. Ik denk niet dat dat iets zou veranderen. De enige manier om het probleem echt aan te pakken is het ontwikkelen en onderhouden van een levensvatbare cultuur.”

Deze boodschap brengt Alexander al sinds eind jaren 70, toen hij een aantal elegante experimenten deed die hij ‘Rat Park’ noemde en die hem deden concluderen dat drugs – zelfs harddrugs zoals heroïne en cocaïne – niet verantwoordelijk zijn voor verslaving. Verslaving wordt veroorzaakt door het milieu waarin de gebruiker leeft. Dit was een verbijsterend resultaat, ééntje dat wel eens een schokgolf door het drugbeleid zou kunnen sturen. Maar, net als het rapport over Canada’s mislukte drugstrategie, werd ook Alexander’s werk hoofdzakelijk genegeerd.

Toen Richard Nixon de oorlog tegen drugs begon begin jaren 70, werd algemeen aangenomen, zoals vandaag nog, dat drugs de oorzaak zijn van verslaving zo zeker als donder veroorzaakt wordt door de bliksem. Op dat ogenblik gaf Bruce Alexander therapie aan verslaafden in Vancouver’s beruchte Downtown Eastside en hij was daar niet zo zeker van. “Junks zeggen wel eens dat ze wel door de ontwenning heen geraken en dat ze wel kunnen stoppen, maar dat ze niet willen. Eigenlijk mogen we dat niet geloven: wij worden verondersteld te zeggen dat ze dan ontkennen dat de drug hen in hun greep heeft, maar eigenlijk is dat niet zo. Ik geloofde hen op hun woord.”

Zijn vermoedens waren echter weinig waard in de studiepraktijk, waar studenten gewapend werden met de ijzersterke troefkaart: de beroemde Skinner doos experimenten van de jaren 50 en 60. Een Skinner doos is een kooi uitgerust om dierengedrag te conditioneren met beloning en straf. In de doorsnee drugtest wordt een chirurgisch geïmplanteerde catheder vastgemaakt aan een drugvoorraad die het dier zelf kan gebruiken met een hefboom. Honderden proeven toonden aan dat laboratoriumdieren makkelijk de slaaf werden van drugs zoals heroïne, cocaïne en amfetamines. “Van deze testen werd beweerd dat ze bewezen dat deze soorten drugs onweerstaanbaar waren, en dat was het, dat was het einde van hun verslavingsverhaal,” volgens Alexander. Na een bijzonder vruchteloos seminarie in 1976, besloot hij zijn eigen test te doen.

Volgens Alexander en zijn collega-onderzoekers was er een probleem met de ‘doos’ van de Skinner doos experimenten. Om deze hypothese te testen bouwde Alexander een Eden voor ratten. Rat Park was een vezelhouten constructie met de grootte van 200 standaard kooien. Het bevatte houtschaafsel, dozen, blikken om zich in te verstoppen of nesten te maken, klimpalen en veel voedsel. Maar vooral belangrijk was dat er in Rat Park 16 tot 20 dieren van elk geslacht leefden, want ratten leven eigenlijk in kolonies.

De ratten in Rat Park en controledieren in standaard laboratoriumkooien hadden toegang tot twee flessen water: één gevuld met gewoon water en de andere met water gemengd met morfine. De bewoners van Rat Park kozen grotendeels voor gewoon water in plaats van morfine (de statistische resultaten waren 99,9% betrouwbaar). Zelfs toen Alexander zijn ratten probeerde te verleiden door het morfinewater te zoeten, bleek dat de ratten in Rat Park veel minder morfine gebruikten dan de ratten in de ‘dozen’. Pas nadat Alexander naloxone (elemineert de verdovende effecten van morfine) toevoegde, begonnen de ratten in Rat Park van de water-morfine-suiker fles te drinken. Ze wilden het zoete water, maar niet als ze er high van werden.

Bij een variatie van de proef, genaamd “Kicking te habbit” (de gewoonte afleren), gaf Alexander aan beide groepen ratten alleen maar morfinewater gedurende 57 dagen, totdat ze fysiek afhankelijk waren van de drug. Maar zodra ze de keuze kregen tussen gewoon water en morfine, veranderden de dieren in Rat Park veel meer naar gewoon water dan gekooide ratten, zelfs als ze zich daarbij blootstelden aan een lastige ontwenning.

Rat Park toonde aan dat niet de toegankelijkheid tot drugs, maar het milieu van de rat leidt tot afhankelijk. In een natuurlijke omgeving is een verdovend middel een obstakel bij wat ratten normaal doen: vechten, spelen, eten, paren. Een gekooide rat kan deze dingen niet doen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een gestresseerd dier met toegang tot verdovende middelen deze zal gebruiken om de stress te verzachten.

Rat Park overtroefde de Skinner doos troefkaart. Je kon niet langer met uitgestreken gezicht beweren dat ratten bepaalde drugs onweerstaanbaar vonden,” volgens Alexander. Destijds was hij ontgoocheld omdat zijn werk door zowel Science als Nature, 2 van de meest prestigieuze wetenschappelijke tijdschriften, verworpen werd (ook al gebeurt dit met 90% van de ingezonden studies). Lezing door andere wetenschappers kon geen fouten in de methodologie blootleggen; hun bezwaar, herinnert co-auteur Barry Beverstein zich, kwam neer op: “Ik kan niet precies aanwijzen waar jullie in de fout gaan, maar ik weet dat het fout moet zijn.” Uiteindelijk werd het Rat Park onderzoek toch gepubliceerd in andere belangrijke psychofarmacologische tijdschriften, “maar niet in die bladen die een groot publiek bereiken,” aldus Alexander.

Toen het project 3 jaar liep, was het voorziene startkapitaal van de universiteit uitgeput. Alexander probeerde niet om met externe beurzen het onderzoek verder te financieren. De bijna-hysterie over de verslavende kracht van drugs in die tijd (“het is zo goed, dat één keer proberen al gevaarlijk is”), betekende dat fondsen alleen vrijgegeven werden voor wetenschappers die op zoek gingen naar neurochemische in plaats van sociale oorzaken. Met het geld werd gezocht naar medische genezing en niet de sociale. “Ons wetenschapssysteem is natuurlijk objectief op bepaalde niveaus, en dat is ook echt zo, maar op het niveau van de financiering wordt de wetenschap toch zeer ideologisch gestuurd,” vertelt Alexander. Hij heeft Rat Park dan maar gesloten.

“Ik ben blij dat ze me mijn ratten hebben afgenomen,” zegt Alexander nu op overpeinzende toon. “Over honderd jaar gaan mensen terugkijken op de verslavingswetenschap van het begin van de 21ste eeuw, en dan gaan ze merken dat 90% van het onderzoek gebeurde op ratten. Ze gaan hun lol niet opkunnen.

Het is niet wat je zou verwachten te horen van de vader van Rat Park. Maar Alexander’s experiment vertelt iets over het gedrag van ratten, niet over menselijk gedrag. Daarom is hij de afgelopen twintig jaar bezig met het verzamelen van bewijs dat verslaving veroorzaakt door drugs bij mensen ook een mythe is.

Omdat hij geen financiering kon vinden deed Alexander het grootste deel van zijn onderzoek in de bibliotheek, waar hij ondertussen al een berg bewijs vond. Een familieonderzoek in Ontario in 1987 suggereerde dat 95% van de cocaïnegebruikers minder dan één keer per maand gebruikten. Uit een enquête van 1990 in de VS bleek dat crackcocaïne, “de meest verslavende drug op aarde”, slechts 1 gebruiker op honderd verslaafd maakte. “Omdat wetenschappers natuurlijk zeer scrupuleus te werk gaan, heb ik het (morfine) ook eens zelf geprobeerd,” verklaart Alexander. “Eigenlijk is er niet veel aan. Je pijn en angst wordt duidelijk verlicht en dat is eerder aangenaam.” Maar hij kreeg geen behoefte om het nog eens te proberen. “Ik was gewoon niet geïnteresseerd, en dat is eigenlijk de standaard reactie.”

Zo waren er ook nog de duizenden Amerikaanse soldaten die heroïneverslaafden werden tijdens de oorlog in Vietnam. Dit is een onovertroffen voorbeeld van het effect van de omgeving op verslaving: een bevraging uit 1975 toonde aan dat 88% van deze verslaafden gewoon stopten met de drug toen ze vertrokken uit het oorlogsgebied. Hun ervaring werd bevestigd door miljoenen ziekenhuispatiënten die morfine kregen voor ernstige pijnen (en er fysiek afhankelijk van werden). Als opiaten zijn wat er van hen gezegd wordt, dan zou deze werkwijze al legioenen verslaafden hebben voortgebracht. Onderzoekers ontdekten wat er in de plaats gebeurde: éénmaal de patiënten geen lichamelijke ongemakken meer ervaren, willen ze zo snel mogelijk stoppen met de drug, de ontwenningsfase even doorbijten en zo snel mogelijk verder gaan met hun leven. Het is het Rat Park “Kicking the Habit” experiment toegepast op mensen, met hetzelfde resultaat.

Hoe overtuigend deze onderzoeken ook mogen zijn, het blijven randverschijnselen van het hedendaags verslavingsonderzoek dat nog meer dan vroeger zijn voorkeur laat blijken voor neurochemische modellen, dankzij uitmuntende nieuwe machines die genetische structuren ontrafelen en werkende hersenen in beeld brengen. “Er bestaat een heersende stroming die al het onderzoeksgeld naar zich toetrekt, hoofdzakelijk gesponsord door de Amerikaans regering,” beweert Alexander. “Die onderzoekers zijn er echt van overtuigd dat ze te maken hebben met een hersenziekte en dat ze een pil zullen uitvinden die het probleem zal oplossen.”

Maar als je met enkel biologie het verslavingsfenomeen kon verklaren, dan zou het voorkomen van drugverslaving altijd min of meer gelijk blijven. Een bepaald deeltje van om het even welke samenleving zou voorspelbaar ten prooi vallen aan verslaving, zoals voorbestemd door de mankementen in hun moleculen. Alexander’s onderzoek toont echter aan dat verslavingsaantallen laag blijven als samenlevingen stabiel zijn, maar dat ze stijgen in tijden van sociale beroering. “Het extreemste voorbeeld zijn de Aboriginals: eerst bestaat er niets dat ook maar een beetje lijkt op verslaving; totdat je hun cultuur helemaal verknoeit en alcohol een enorm probleem wordt. In de ergste gevallen, kunnen verslavingsaantallen verschuiven van 0 naar dicht bij de 100%.

Zulke pieken duiden erop dat de leefomgeving belangrijker is dan chemie als bepalende factor bij verslaving. Zoals Alexander het stelt: het is waar dat een aantal eieren eerder zullen breken als je een karton eieren onder een hydraulische pers zet, maar het probleem zit niet bij de eieren. Het zit bij die pers.

De jaren die na Rat Park kwamen, hebben van Bruce Alexander een activist gemaakt. Hij heeft boeken en papers geschreven, voordrachten gehouden en getuigd voor de speciale Senaatscommissie over illegale drugs in 2001-2002 (die leidde tot een rapport dat de decriminalisatie van bepaalde aspecten van medisch marihuanagebruik en –productie aanraadde). Zijn boodschap – dat de kernwaarden van het westerse leefpatroon een omgeving creëerde van ontworteling en spirituele armoede die meer en meer mensen leidt naar verslaving – is eigenlijk het Rat Park onderzoek geschreven in het groot. En met verslaving bedoelt Alexander heel wat meer dan enkel illegale drugs. Er zijn de legale drugs, alcohol en tabak. Daarnaast is er ook nog gokken, werken, winkelen, het internet, en anorexia (“verslaving aan verhongering”, zoals Alexander het noemt). Onderzoek toont aan, dat wat de hersens betreft, al deze activiteiten eigenlijk ook drugs zijn, die de waarden van de neurotransmitter dopamine doen stijgen, net als bij alcohol, heroïne en bijna elke andere verslavende stof die we kennen. In deze brede – maar niet losse – betekenis, is verslaving niet het voorrecht van een bende sociaal verworpenen, maar eerder de algemene toestand van de Westerse maatschappij.

Natuurlijk werden deze beschuldigingen hoofdzakelijk niet op gejuich onthaald, maar Alexander is dat gewend. Jaren werkt hij al buiten de algemene wetenschappelijke stroming, zonder financiering, blootgesteld aan spot van vakgenoten. Het verzet, verteld hij, is gebaseerd op een doordringende “matigende mentaliteit” die drugs maakte – vooral alcohol, dan opium, morfine, cocaïne, heroïne en marihuana – en die drugs al eeuwen tot de zondebok maakt voor wat er fout loopt in de samenleving. “Vanaf de kindertijd worden we ondergedompeld in deze propaganda en ze is zó overtuigend,” zegt hij. “Het is veel makkelijker om te geloven dat drugs mensen wegneemt, dan in te zien dat de beschaving waar wij deel van uit maken, het leven van iedereen verziekt.

12-18 NOV: GRAN FERIA CULTURAL DE LA HOJA DE COCA

por Todas Las Voces

Cannabis Eye

Een vijftigjarige directeur van Melbourne riskeert de doodstraf in Bali nadat aanklagers besloten hem te beschuldigen van marihuana- en hashsmokkel. Barry Hess een vroegere Ansett bestuurder en algemeen directeur van de ingestorte Balinese luchtvaartmaatschappij Air Paradise, werd vorige maand gearresteerd nadat de politie beweerde 14,4 gram hash en 2,7 gram marihuana gevonden te hebben in zijn huis in Kuta.

Eerst beschuldigde de politie Hess enkel van drugbezit, waarvoor hij toch ook al 10 jaar gevangenisstraf kon krijgen. Volgens hen heeft Hess toegegeven dat hij de drugs kocht voor persoonlijk gebruik. Ze zeiden ook dat een urinetest positief testte op de aanwezigheid van drugs. Bij de opening van de hoorzitting gisteren, kondigden de aanklagers aan dat ze Hess ook beschuldigden van handel omdat hij van plan zou zijn geweest de drugs te verkopen, waardoor zijn mogelijke straf wordt opgedreven tot de doodstraf.

De aanklagers voerden nog meer beschuldigingen aan, waarvan “als drugverslaafde zich niet aanmelden bij de overheid” nog de mildste was. Deze overtreding kan in Bali gestraft worden met 6 maand gevangenis. De aanklagers zullen aan het eind van het proces duidelijk maken welke straf zij passend vinden, maar de rechters zijn niet gebonden door hun aanbevelingen. De zaak wordt volgende week verder gezet.