ENCOD BULLETIN OVER HET DRUGBELEID IN EUROPA

SEPTEMBER 2014

WAT OBAMA HAD MOETEN ZEGGEN

Toen President Barrack Obama vorige week geconfronteerd werd met een youtube-filmpje van een Islamistisch strijder die een Amerikaans journalist onthoofde, miste hij een gouden kans om de loop van de geschiedenis te wijzigen. Hij had dit moment kunnen aangrijpen om te tonen dat hij de essentie van een duurzame wereld, waar conflict en oorlog ten alle tijde worden vermeden, had begrepen. Maar dat deed hij niet: hij kondigde aan dat er meer bommen zouden komen om de terroristen te elimineren, wat neerkomt op ‘meer van hetzelfde’. De gelijkenis met de oorlog tegen drugs is opvallend: de miserie die beide oorlogen veroorzaken transformeert in brandstof voor de limousinemotoren van diegenen die de oorlogen leiden: een elite van overheids- en privé-belangen. The show must go on.

Obama, de gemeenschapswerker uit Chicago, kon hebben gezegd: “Ok, genoeg geweest. Er heeft al te veel bloed gevloeid, het westen heeft al teveel afgrijzen veroorzaakt door hun beloften van bescherming, terwijl ze alleen maar uit waren op het beschermen van de eigen winsten. Wat er gebeurd is, is absoluut verkeerd, laat ons een manier vinden om er voor te zorgen dat niemand nog sterft in dit conflict.”

Vergeleken met de andere rampen die vandaag over de wereld razen, lijkt het drugverbod soms een luxeprobleem, een klein detail waaraan serieuze mensen geen tijd verspillen. Het is duidelijk dat er niets beweegt behalve het academische debat of drugs nu gelegaliseerd moeten worden of niet. De essentiële vraag is echter van een andere orde.

De essentiële vraag zou moeten zijn hoe we duurzaam met de kwestie om kunnen gaan. Tot nu toe hebben drugs en drugoorlogen bijgedragen aan het behoud en de toename van ongelijkheid: ofwel als een manier om “de armen te drogeren”, ofwel om klanten te werven voor de gevangenis- en gezondheidsindustrie. Een doel van de oorlog tegen drugs is het voorzien in een permanent zichzelf aanvullende klasse van mensen die als crimineel of patiënt kunnen worden beschouwd, maar nooit als gewone burgers met dezelfde rechten en verantwoordelijkheden als iedereen. En opnieuw is de belanghebbende een gigantische industrietak die winsten genereert voor diegenen die van boven zitten.

De belangrijkste uitdaging is de ontwikkeling van een onafhankelijke relatie met drugs – dit zowel in de zin van landen en gemeenschappen die beslissen over een eigen manier om met de kwestie om te gaan, als in de zin van individuele burgers die zich verantwoordelijk horen te gedragen. Dat laatste betekent dat er geïnvesteerd moet worden in onderwijs, sociale cohesie en het versterken van de zwaksten – niet direct de dingen waarin westerse samenlevingen vandaag uitblinken.

Hoe zal een gelegaliseerde drugmarkt er dan uitzien? De experimenten met regulering van cannabis in de Verenigde Staten, Uruguay en Spanje zijn nu lang genoeg aan de gang om al eens een eerste evaluatie te maken. En gezien we ons nog altijd in een staat van oorlog bevinden, moeten we kritisch blijven voor alle informatiebronnen, uit welk kamp ze ook komen. Onze meest betrouwbare bron blijven de mensen die direct geraakt worden door het toegepaste drugbeleid, en dus niet noodzakelijk academici en politici.

In Colorado zijn volgens de persberichten, de prijzen voor cannabis zo gestegen dat de zwarte markt kan overleven en in stand wordt gehouden door de mensen die niet bij het type bedrijven paste dat nu profiteert van de gelegaliseerde cannabisindustrie. De tegenzin in de donkere wijken klinkt zoiets als: “Wij Latino’s en Afrikaans Amerikanen werden disproportioneel vervolgd in de oorlog tegen drugs. Nu is weed gelegaliseerd en wie plukt de vruchten? Rijke mensen met geld om te investeren en een blanco strafblad en een hoge kredietwaardigheid. En daar staan we dan weer: op de gerafelde rand van het kansenspeelveld.”

Het recent in Uruguay aangekondigde wetgevend plan versterkt de indruk dat de plannen er beter uitzagen op de tekentafel dan ze uitdraaien in de realiteit. Veel van de aangekondigde maatregelen om mensen en planten te registreren en te controleren, lijken onnodig en symbolisch, tenzij er iemand achter de schermen de markt wil monopoliseren. Als Uruguay uiteindelijk cannabisverkoop zal starten , zal een 15% maximum-THC waarde worden gehanteerd, de overheid zal de volledige keten van productie- en distributie, inclusief zaad (slechts 5 soorten worden verdeeld) in handen houden. Dat zou, weliswaar tot op zekere hoogte, nog aanvaardbaar kunnen zijn.

Maar door de Uruguayaanse beslissing om deze soorten op het land te laten kweken door biotechnologische multinationals, wordt de deur open gezet voor een politiestaat-achtig veiligheidsapparaat dat gewone burgers bespioneert die verplicht zullen worden te werken met cannabisklonen van Monsanto.

En dan zijn er de gebeurtenissen in Barcelona, Spanje, waar de stedelijke overheid 49 cannabisclubs sloot na de ontdekking van ernstig misbruik en problemen met de openbare orde. Het is nu nog onduidelijk of de redenen voor de aanval op de clubs echt of vals zijn, maar als de geruchten bevestigd worden, waren enkele clubs betrokken bij een witwasaffaire van miljoenen euros via privé-ondernemingen, anderen kochten cannabis op de zwarte markt en sommige deden net omgekeerd: cannabis gekweekt voor clubs in Barcelona belandde in coffeeshops in Amsterdam.

Tussen Colorado’s vrije markt en het Uruguayaanse staatscontrolemodel, is de Catalaanse interpretatievrijheid nog het meest aangewezen doordat in dit model kleinschalige samenwerkingsverbanden levensvatbaar zijn. Enkel in deze situatie kan de onafhankelijkheid van ieder mens gewaarborgd worden. Mensen moeten bewust blijven van de gedragscodes die horen bij druggebruik; als je ze overtreedt, zijn er gevolgen. Ze moeten ook beseffen dat het drugestablishment, zij het legaal of illegaal, hen gebruikt. Tenslotte moeten ze begrijpen dat ze zelf de controle over hun eigen leven moeten nemen, ofwel door zelf cannabis te kweken, door aan te dringen op een transparant kader voor de productie en verdeling van psycho-actieve stoffen, als door het leren omgaan met angst en stress op een natuurlijke manier.

It is the spirituality, stupid.

Dat had Obama moeten zeggen.

Door: Joep Oomen (met de hulp van Peter Webster)

NIEUWS VAN HET SECRETARIAAT

Het seizoen start volgende maand met de volgende grote evenementen:

Op 12, 13 en 14 september zal ENCOD aanwezig zijn op de 3de Expogrow beurs in Irun, Baskenland, waar cannabis social clubs van Spanje en Frankrijk samen zullen komen en zullen praten over een toekomstige samenwerking.

En van 26 tot 28 september is er de Algemene Vergadering van ENCOD in Goricko, Slovenië. Leden die er niet bij kunnen zijn, kunnen hun stem bij volmacht uitbrengen via deelnemende leden en een bericht aan het secretariaat voor 15 september. Zie lijst onderaan. :

Austria: Erec Ortmann (individual member)

The Netherlands: VOC