ENCOD BULLETIN OVER HET DRUGBELEID IN EUROPA
MAART 2015
Doe-het-zelf Legalisatie.
Als politici weigeren hun verantwoordelijkheid op te nemen bij het oplossen van een belangrijk maatschappelijk probleem, moeten burgers ingrijpen om hen te tonen hoe het moet. In de confrontatie met de leugens en misdaden die worden begaan in de naam van het gevecht tegen drugs, zijn woorden niet genoeg. Als we willen dat het drugverbod, het krankzinnige experiment in sociale manipulatie, verdwijnt, wordt het tijd dat we de koppen bij elkaar steken.
De belangrijkste druggerelateerde problemen worden veroorzaakt door de meedogenloze repressie van de zwakste schakels in de drugketting rond de wereld: boeren, kleine smokkelaars en de meeste druggebruikers worden gecriminaliseerd en gemarginaliseerd, aangevallen door politie- en legeracties, opgesloten in gevangenissen en zogenaamde behandelingscentra. Een ‘drug-vrije wereld’ is nog steeds het grote dogma van de de wereldwijde operatie uitgevonden en geleid door de VS en West-Europa.
De vernietigende gevolgen van dit beleid op het leven van miljoenen individuen en volledige samenlevingen heeft velen aangezet tot activisme voor de beweging die streeft naar een einde van de oorlog tegen drugs. Ze stichten organisaties, organiseerden manifestaties en begonnen de gevestigde ideeën rond het drugfenomeen in vraag te stellen.
In de vroege jaren 90 bedachten verenigingen van druggebruikers en progressieve gezondheidswerkers het begrip ‘schadebeperking’ waarmee ze een aantal maatregelen groepeerden die uitgingen van de aanvaarding van druggebruik in plaats van totale eliminatie ervan.
In de volgende jaren werd de rol van deze verenigingen over genomen door (semi-)overheidsagentschappen en privé-initiatieven die de aanpak verder professionaliseerden. Dit verbeterde de situatie van de rechtstreeks betrokkenen aanzienlijk, maar vandaag blijft er nog maar weinig over van de oorspronkelijke bedoelingen van deze aanpak.
Schadebeperking in handen van de professionals is vergelijkbaar met het aanvoeren van propere borden, messen en vorken voor de hongerende bevolking in Afrika en hen dan achter te laten met de mededeling ‘het spijt ons, maar dit is alles wat we voor jullie kunnen doen’. De ‘professionals’ zijn erin geslaagd de originele strategie te castreren, de essentie van de boodschap te verwijderen. Langzaam maar zeker is schadebeperking een standaard onderdeel geworden van het drugoorlog-wapenarsenaal, samen met de andere nuttige werktuigen bij de wederzijdse bescherming van criminele en overheidsbelangen ten koste van de belangen van de wereldbevolking.
Waar is de schadebeperking voor boeren in Colombia als hun velden worden besproeid met Monsanto-herbicide dat niet alleen hun oogst vernietigt, maar ook hun kinderen misvormt en kanker veroorzaakt? Waar is er beperking van schade voor de duizenden Mexicaanse jongeren die afgeslacht worden in een eindeloze confrontatie tussen legers die vechten om de controle van een goudmijn? Of, in een iets andere context, waar wordt er schade beperkt voor de cannabisconsumenten in Nederland waar de regering elk experiment met de legalisering van de cannabiskweek afwijst en het plan om de growshops op 1 maart te sluiten zal uitvoeren.
Tien jaar geleden trok er een tweede golf van burgergeleide drugbeleidshervorming door Europa. Eerst in Spanje, dan in België en Slovenië begonnen verenigingen van cannabisconsumenten cannabis voor persoonlijk gebruik te kweken voor hun leden, in een gesloten, transparant circuit zonder winstbejag. Zo ontstonden de eerste cannabis social clubs die openlijk het cannabisverbod in vraag stelden. De eerste csc’s konden de overheden overtuigen dat het toelaten van de cannabiskweek voor persoonlijk gebruik een veilige manier was om de cannabismarkt te reguleren. Maar toen zij uiteindelijk toestemming kregen om hun werking verder te zetten, doken private investeerders op met een heel andere kijk op de zaak. Vandaag wordt het aantal cannabis social clubs in Spanje geschat op een duizendtal, waarvan ongeveer 10% werkt volgens de oorspronkelijke gedragscode.
Een aantal regionale en lokale overheden in Baskenland en Cataluña stelden regels op voor de verdeling van cannabis in de csc’s, maar deze zeggen niets over de kweek. Het is misschien nog te vroeg om uit te maken waar de commercialisatie van de Spaanse csc’s uiteindelijk zal toe leiden, maar ondertussen heeft ze wel al geleid tot het fragmenteren van de activistenbeweging die ermee begonnen is. Het laatste nieuws op dit front gaat over de Open Society Foundation die misschien een campagne zal financieren om de clubs te reguleren. De naam van de campagne – Regulación Responsable – is een kopie van hun eerdere ervaring in Uruguay, waar OSF zorgde voor de financiering van de media-strategie rond het voorstel van de regering om de cannabismarkt te legaliseren. In zowel Uruguay, als Spanje en Nederland spelen de regeringen met het idee om een maximumgrens van 15% THC in te voeren voor legaal in het land geproduceerde cannabis.
De Open Society Foundation is in essentie een werktuig van multimiljardair George Soros, die zijn fortuin vergaarde door speculatie op de financiële markten en grootaandeelhouderschap in bedrijven zoals Monsanto. Dat een man die het leven van miljoenen mensen en families opofferde aan zijn eigen geldobsessie, nu plotseling bezorgd lijkt te zijn over het lot van druggebruikers, doet de wenkbrauwen fronsen. Toch lijkt dat het geval te zijn gezien de alomtegenwoordige OSF-financiering van schadebeperking, denktanks die maar analyses blijven produceren, en legalisatiecampagnes voor de VS, Uruguay en nu Europa.
De oplossing voor dit mysterie ligt misschien in het feit dat George Soros en consoorten inderdaad de wereld sturen, en dat ook zij overtuigd zijn dat het einde van het drugverbod onvermijdelijk is en dat ze maar best dicht bij de tafel zitten waarop het vredesverdrag zal worden getekend. Zij zijn niet betrokken namens de Colombiaanse boeren, de Mexicaanse jongeren of de thuiskwekers. Zij hebben een plan, en het heet de ‘controle over de markten’ (bijvoorbeeld de markt voor cannabisgenetica van planten die minder dan 15% THC produceren).
Europese burgers die zich inzetten voor echte schadebeperking moeten zelf uitzoeken wat de volgende stap in het debat zal zijn. Uit onze ervaring leren we dat we het initiatief kwijtspelen als we te enthousiast op zoek gaan naar goedkeuring van bovenaf en niet eerst te vertrouwen op onze gezamenlijke kracht.
Als we ons neerleggen bij een model waar volwassen mensen niet het recht hebben om elke plant voor persoonlijke consumptie te kweken in de soort en met het percentage actieve ingrediënten die zij zelf wensen, houden we de drugoorlog gaande. Beginnen met een Cannabis Social Club trouw aan de originele bedoelingen, is de beste manier om die oorlog te stoppen.
Door Joep Oomen
NIEUWS VAN HET SECRETARIAAT
Van 9 tot 17 maart zal een delegatie van ENCOD leden aanwezig zijn op de 58ste uitgave van de jaarlijkse vergadering van de VN commissie Verdovende Middelen in Wenen. Dit jaar organiseren we twee ‘side events’ om de afgevaardigden te informeren over respectievelijk de impact van de criminalisatie van druggebruikers en de medicinale eigenschappen van de cannabisplant.
Door de verwarring die is ontstaan rond het gebruik van het begrip Cannabis Social Club (sommige mensen in Spanje, België en Slovenië beginnen dit begrip te gebruiken als façade voor commerciële initiatieven), heeft ENCOD besloten een website voor Europese Cannabis Social Clubs online te zetten waar de strikte regels voor het originele concept rond de CSC wordt uitgelegd. Kandidaat leden van een CSC kunnen hier nagaan of hun club voldoet aan de voorwaarden.
In februari hebben alle ENCOD-leden normaal gezien een verzoek tot betaling van het lidgeld ontvangen. Als u dit nog niet gedaan hebt, gelieve dit lidgeld de volgende dagen te betalen. Hierdoor kan het secretariaat een effectieve planning opzetten voor 2015.
